گلوکوم، یک نوروپاتی عصب بینایی است که معمولاً با افزایش فشار داخل چشم همراه است و منجر به اختلال در میدان بینایی میشود. در اکثر موارد بیماری چشمی همراه وجود ندارد (گلوکوم اولیه). گلوکوم یک علت مهم نابینایی قابل پیشگیری محسوب میشود ولی نابینائی حاصل از آن قابل برگشت نیست.
در مواجهه با بیمار مشکوک به گلوکوم علاوه بر پرسش دربارهی سابقه خانوادگی و شرحی از داروهای مورد استفاده توسط بیمار مانند استروییدها بررسی علایمی مثل تاری دید متناوب یا درد چشم لازم است.
شکایت بیمار
به جز موارد حاد که با درد و کاهش بینایی همراهند، معمولاً موارد مزمن آن تا مراحل دیررس علامتی ندارند. در مراحل انتهایی، دید بیمار کاهش مییابد که غیرقابل برگشت است. به همین دلیل این بیماری کوری خاموش نام دارد.
پیشگیری از گلوکوم
از آنجا که این بیماری در افراد بالای 40 سال شایع است لذا غربالگری در بین این افراد از جمله اندازه گیری فشار داخل چشم و معاینه سر عصب بینایی ضروری به نظر می رسد. در این میان با توجه به فرآیند ژنتیکی این بیماری، حداقل توصیه می شود تمام افرادی که در خانواده درجه یک آن ها سابقه گلوکوم وجود دارد مورد غربالگری قرار گیرند.
جراحی گلوکوم
جراحی هنگامی ضرورت دارد که بیماری با دارو یا لیزر درمانی کنترل نشود و به پیشرفت خود ادامه دهد.
اعمال جراحی شایع گلوکوم شامل ترابکولکتومی، ( فیکوترابکولکتومی در صورتی که با آب مروارید قابل توجه همراه باشد)، کارگذاری شانت (در موارد پیچیده و مقاوم)، سیکلوفوتوکوآگولیشن (در صورتی که چندین عمل قبلی مؤثر نباشند)، ترابکولوتومی و گونیوتومی (در بچه ها) میباشند.
ملاحظات قبل از عمل های جراحی گلوکوم
- قطره زالاتان از یک هفته قبل از عمل در چشم کاندید عمل قطع گردد.
- در صورت استفاده از آسپرین و با نظر متخصص مربوطه، این دارو از ۷ تا ۱۰ روز قبل از عمل قطع شود.
- در صورت مصرف پلاویکس و یا دیگر داروهای مختل کننده انعقاد، با مشاوره متخصص مربوطه، نسبت به قطع آن اقدام گردد.
- توجیه بیمار نسبت به نحوه عمل جراحی، عوارض احتمالی و پیش آگهی عمل توسط خود جراح.
- توضیح در مورد اثر جراحی و تأکید بر این که عمل گلوکوم منجر به بهبود بینایی نمیشود و هدف از عمل جراحی، کنترل فشار چشم و کند کردن سیر تخریبی بیماری است.
