با گذشت عمر و افزایش سن، هر سال مقداری از خاصیت ارتجاعی عدسی کم شده و قدرت تطابق کاهش مییابد. کاهش قدرت تطابق تدریجاً اتفاق میافتد و زمانی که به اندازهای شدید شود که مانع از ایجاد دید شفاف در فاصله کاری نزدیک (معمولاًبین 25 تا 30 سانتیمتری) شود، علامتدار میشود. این وضعیت را پیرچشمی مینامند. برای رفع این مشکل باید از عینکهای کمکی مثبت استفاده کند. پیرچشمی معمولاً وضعیت خوشآیندی برای افراد نبوده و در بیان آن برای بیماری باید توضیح کافی داد که یک پدیده طبیعی بوده و برای همه افراد اتفاق میافتد. علایم پیرچشمی از حدود 40 سالگی شروع شده و تا 55 سالگی تشدید میشود و در سن حدود 65 سالگي قدرت تطابق كاملاً از بين ميرود. بدیهی است افرادی که دچار دوربینی میباشند زودتر نیاز به عینک نزدیک پیدا میکنند، برعکس افراد نزدیک بین در سنین بالاتری به عینک نزدیک احتیاج پیدا میکنند.
