اغلب به عنوان بیماری های شغلی در نظر گرفته می شوند وبه دو گروه اسیدی و قلیایی تقسیم می شوند. که صدمات حاصل از مواد قلیایی شدیدتر از مواد اسیدی است ودر بین مواد قلیایی، آمونیاک از همه خطرناک تر است و علت آن نفوذ به بافت های عمقی چشم می باشد.
شدت سوختگی و صدمه بافتی به PHمواد شیمیایی وزمان تماس بستگی دارد و صدمه حاصله از تحریک مختصر چشم تا از بین رفتن کامل آن متغیر است.
تمام سوختگی های شیمیایی چشم یک اورژانس چشم پزشکی هستند.
درمان:
اساس درمان از بین بردن ویا رقیق کردن سریع ماده شیمیایی در اسرع وقت می باشد. به محض بروز حادثه باید فورا چشم ها را با آب شستشو داد. مهم نیست که آب استریل ویا غیر استریل باشد، بلکه باهر آبی که دردسترس باشد باید شستشو را آغاز کرد. شستشو به میزان فراوان مایع ومدت طولانی باید ادامه یابد به طوری که گاهی به چندین لیتر مایع نیاز می شود.
پس از شستشوی اولیه و انتقال بیمار به بیمارستان باید شستشو را با محلول رینگر یا نرمال سالین ادامه داد. با استفاده از قطره تتراکائین (بی حسی)می توان درد بیمار را تسکین داد و نکته مهم این است که فورنیکس ها و پشت پلک ها نیز شستشو داده شود، زیرا اکثر مواد شیمیایی(به خصوص ذرات آهک وسیمان) در فورنیکس ها باقی مانده وسبب ادامه صدمه به چشم می شود. علاوه بر شستشو در مراحل اولیه، درمان های کمکی نیز وجود دارد که عبارتند از :
• قطره های سیکلو پلژیک
• قطره های استروئید
• داروهای کاهنده فشار چشم
• قطره های آنتی بیوتیک
• قرص ویتامین C
• قطره های اشک مصنوعی و پمادهای مرطوب کننده
مراحل شستشوی چشم در سوختگی های شیمیایی
• معاینه سریع اولیه توسط چشم پزشک
• ریختن قطره آنستوکایین در چشم بیمار
• قرار دادن بیمار در وضعیت خوابیده به پشت
• قراردادن کیدنی تری ( ریسیور قلوه ای)کنار سر بیمار
• تعبیه بلفاروستات جهت باز نگه داشتن پلک
• تعبیه ست سرم، شستشوی داخل چشم با ۱ تا ۱.۵ لیتر سرم نرمال سالین به نحوی که سرم از گوشه داخلی به سمت ریسیور بصورت فری با فاصله ۱۰ سانتی متری از چشم درجریان باشد و بیمار چشم را حین شستشو به جهات مختلف حرکت دهد.
